11:41 Σάββατο 20/04/2019
      
      
Μετά τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου 2019, το νεοεκλεγέν Δ.Σ του Συνδέσμου Ζατουνιτών, συνήλθε σε σώμα, ως εξής:
Μετά τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου 2019, το νεοεκλεγέν Δ.Σ του Συνδέσμου Ζατουνιτών, συνήλθε σε σώμα, ως εξής:
Το Δ.Σ του Συνδέσμου Ζατουνιτών, στις 31 Μαρτίου 2019, έκοψε την πίτα των μελών του, στο Ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ. Η συμμετοχή των συμπατριωτών,...
Έφυγε σήμερα 23/03/2019 από την ζωή, στην Αμερική, η Ζατουνίτισσα Ελεούσα Γεωργ. Λεβέντη. Είχε γεννηθεί στην Ζάτουνα πριν 76 χρόνια, όπου το...
Σε ηλικία 92 χρόνων, έφυγε από την ζωή ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,...
Περισσότερα από 20 Ζατουνίτικα σπίτια άνοιξαν, αυτό το τριήμερο. Μάλιστα πολλοί έφεραν μαζί τους, φίλους και γνωστούς. Όμως… από όσους...
Απεβίωσε στην Αθήνα, μετά από περιπέτεια της υγείας του, ο Κώστας Τσοπανογιώργης. Ο αείμνηστος ήταν σύζυγος της Ζατουνίτισσας Βάσως...
  • Μετά τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου 2019, το νεοεκλεγέν Δ.Σ του Συνδέσμου...
  • Μετά τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου 2019, το νεοεκλεγέν Δ.Σ του Συνδέσμου...
  • Το Δ.Σ του Συνδέσμου Ζατουνιτών, στις 31 Μαρτίου 2019, έκοψε την πίτα των μελών του, στο Ξενοδοχείο...
  • Έφυγε σήμερα 23/03/2019 από την ζωή, στην Αμερική, η Ζατουνίτισσα Ελεούσα Γεωργ. Λεβέντη. Είχε...
  • Σε ηλικία 92 χρόνων, έφυγε από την ζωή ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του...
  • Περισσότερα από 20 Ζατουνίτικα σπίτια άνοιξαν, αυτό το τριήμερο. Μάλιστα πολλοί έφεραν μαζί τους,...
  • Απεβίωσε στην Αθήνα, μετά από περιπέτεια της υγείας του, ο Κώστας Τσοπανογιώργης. Ο αείμνηστος...

ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ 40 χρόνια μετά.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014 21:10

Επίκαιρο:

Πιστεύω, ότι τα λίγα λόγια που ακολουθήσουν, σε πολλούς πολλά θα έχουν να θυμίσουν. Είναι από μένα απλά λόγια θύμησης, (και όχι κάποιας... προβολής), γιατί κάθε χρόνο τον καυτό μήνα Ιούλιο μου έρχονται θύμισες έντονα συγκινησιακά φορτωμένες. Όλα συνέβηκαν πριν 40 ακριβώς χρόνια, τον Ιούλιο του 1974. Την χρονιά εκείνη, τον μήνα αυτό, υπηρετούσα όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες, την στρατιωτική μου θητεία στην αεροπορία. Είχα ήδη συμπληρώσει 32 μήνες θητεία. Τόσο ήταν η θητεία τα χρόνια εκείνα. Μετρούσα τις ημέρες για να απολυθώ.

Ήθελα μόλις 7 ακόμη. Ξεχωριστός αυτός ο αριθμός, για πολλούς λόγους. Μόλις το ημερολόγιο έγραψε 20 Ιουλίου, του Αϊ Λιός, όλα άλλαξαν, για πολλούς Έλληνες και για ολάκερο τον Κυπριακό λαό. Στην Κύπρο έγινε η Τούρκικη εισβολή.... Στην Ελλάδα άρχισε άμεσα η επιστράτευση, λόγω του πολέμου και, έζησα λόγω θέσης όλο το οργανωτικό της μπάχαλο. Το αεροδρόμιο της Αθήνας μετατράπηκε σε πολεμικό και ως σμηνίτης έζησα από κοντά κάποιες αποστολές και γεγονότα. Στη Κύπρο είχαμε τον Αττίλα 1 και αργότερα τον Αττίλα 2.

 

cyprus1Κάποιο βράδυ, μαζί με άλλους στρατιώτες, Λοκατζήδες μας επιβίβασαν και εμάς τους λιγοστούς σμηνίτες σε ένα πολεμικό αεροπλάνο, προς άγνωστη κατεύθυνση. Θυμάμαι τον αξιωματικό μας που μας είχε πει: «Αν βρεθείτε σε μέτωπο και δείτε τον εχθρό σκυμμένο σε αυλάκι να πίνει νερό, Δεν τον πυροβολούμε πισώπλατα. Είναι άνανδρο» {Δεν το σχολιάζω εδώ}. Μετά από μία ώρα και κάτι, επιστρέψαμε στη βάση μας, για άγνωστο λόγο, αλλά για καλή μας τύχη. Είναι αλήθεια ότι κανένας, ούτε και οι αξιωματικοί ήξεραν τι μας περίμενε την επόμενη ημέρα.

Πληροφόρηση δεν υπήρχε και ούτε μπορούσε να υπάρξει προγραμματισμός. Ελληνικά πολεμικά αεροπλάνα βομβαρδίστηκαν πάνω από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, και έχασαν την ζωή τους, από φίλια πυρά της Κυπριακής Εθνοφρουράς, Έλληνες στρατιώτες, γιατί δεν έφτασε έγκαιρα στο αεροδρόμιο, το κωδικοποιημένο σήμα από την Ελλάδα. Στη θέση Μακεδονίτισσα της Λευκωσίας, υπάρχουν οι τάφοι εκείνων των 33 παλληκαριών από την Ελλάδα. Γεγονότα γνωστά. Ένας ασήμαντος τραυματισμός, από την περίοδο αυτή, κατά την διάρκεια αναγόμωσης πυρομαχικών, μου θυμίζει το πόσο τυχερός ήμουν εγώ και τόσοι άλλοι έλληνες στρατευμένοι της περιόδου εκείνης... και το πόσο άτυχοι κάποιοι άλλοι στρατευμένοι.
Όταν τελείωσε η επιστράτευση, ήρθε και η σειρά μου, μετά 4 μήνες, να απολυθώ από την αεροπορία, έχοντας συνολική θητεία 36 μηνών! Φυσικά την ίδια θητεία έκαναν και εκατοντάδες άλλοι στρατευμένοι.

Ήμουν απλά ένας από όλους αυτούς. Ο παππούς μου Χαράλαμπος Γ. Μπούτσικας, έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και επέστρεψε στο χωριό του μετά 6 χρόνια. Μαζί του και οι συμπατρώτες του, Νάσος Σωτηρόπουλος, ο Χαρ. Κανελλόπουλος, Νικόλας Λάλος (της Κανέλλας) κ.ά. Ο πατέρας μου Πάϊκος Νικ. Φίλης, βρέθηκε ως στρατιώτης στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στα βουνά της Αλβανίας. Υπηρέτησε ως νοσοκόμος και κάθε μέρα ήταν μέσα στα πυρά. Επέστρεψε στην Ζάτουνα. Όμως 7 Ζατουνίτες την ίδια περίοδο, δεν επέστρεψαν και τα ονόματά τους τα διαβάζουμε στο μνημείο πεσόντων του χωριού μας. Στο ίδιο μνημείο θα πρέπει να γραφτεί και το όνομα του Λάμπρου Νικητόπουλου, γιου της Ζατουνίτισσας Κατερίνας Σουλελέ, που έπεσε μέσα στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, το 1974, στην προσπάθειά του να περισυλλέξει τραυματίες, ως νοσοκόμος που ήταν.

KYPROS-MAKEDΣήμερα στη Κύπρο, ακριβώς 40 χρόνια μετά από την Τούρκικη εισβολή, υπάρχουν αγνοούμενοι. Πένθος και μαυροφορεμένες μάνες και αδελφές σε όλα τα χωριά. Η Κύπρος αντέχει. Οι Κύπριοι αντέχουν και προχωρούν αναζητώντας λύση, στο πρόβλημα της κατοχής. Οι Τούρκοι κατέχουν αδιάλλακτοι το 37% του κυπριακού εδάφους.
Έτυχε να έχω επισκεφτεί την Κύπρο δεκάδες φορές, για επαγγελματικούς λόγους. Κάθε φορά με ένα ΤΑΧΙ επισκέπτομαι την Μακεδονίτισσα, όπου οι τάφοι των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας. Στους τάφους τους είναι γραμμένα τα ονόματά τους και ο Ελλαδικός τόπος καταγωγής τους. Όλοι τους νέα παιδιά. Συνομήλικοι! Και κάθε φορά που φεύγω από το: ¨πικρό νησί, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο¨ που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος, έχω την αίσθηση ότι μετά το 1974, ΔΕΝ τραγουδούν πια τα αηδόνια στις Πλάτρες, όπως τα άκουσε και μας τα περιέγραψε ο Σεφέρης. Γιατί και τα πουλιά, από γενιά σε γενιά, νοιώθουν ότι όλοι οι Κύπριοι φέρουν τον σταυρό του μαρτυρίου. Μαζί τους και όλος ο ελληνισμός. Ας μην ξεχνάμε, ότι: «

Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνόκαιρη του κόσμου...», όπως έγραψε χρόνια πριν ο μεγάλος Κύπριος ποιητής Βασίλης Μηχαηλίδης.

Η θύμηση αυτή ας είναι ένα κερί στα μνήματα της Μακεδονίτισσας, και σε όλους εκείνους τους συναδέλφους σμηνίτες, που όλοι μαζί ζούσαμε την αγωνία του πολέμου, έχοντας για πολλές νύχτες ως στρώμα τα πτερά των αεροπλάνων και τις ημέρες τον ίσκιο, που έριχναν στην καυτή πίστα, τον μαύρο και πένθιμο Ιούλιο του 1974.
Υ.Γ: ας μην ξεχνάμε επίσης ότι, Κύπριοι βρέθηκαν στο πλάι των Ελλήνων. Όπως δίπλα στον Ρήγα Φεραίο, στους αγώνες των Ελλήνων το 1821, στην Κρήτη το 1898, στο Αλβανικό μέτωπο... και αυτό είναι ένα κεφάλαιο άγνωστο στους πολλούς Έλληνες.

Ήταν τότε που συνέβηκαν όλα αυτά Ιούλιος του 1974. Πριν ακριβώς 40 χρόνια.

Ιούλιος 2014. Νικόλης Φίλης.

AEROPLANO-KYPROW cyprus

cyprus2  cyprus3

makedo-kypros

Διαβάστηκε 914 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014 21:20