11:58 Τρίτη 18/06/2019
      
      
Φυσικά για όσους είχαν τριήμερο! Πριν κάποια…χρόνια η ημέρα αυτή ήταν η εορτή του Συνδέσμου Ζατουνιτών, που την εόρταζαν με...
Σε έγγραφο της Ιεράς Μονής Φιλοσόφου, με ημερομηνία 20 Μαρτίου 1836, διαβάζουμε ότι τότε Ηγούμενός της Παρθένιος, σε δημοπρασία αγόρασε...
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα: arcadiaportal.gr, και την επικοινωνία που ειχε με τον ανάδοχο της κοινοπραξίας ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΑΡΚΑΔΙΑΣ, κ. Γιάννη...
  Δήμος Γορτυνίας: Δήμαρχος εξελέγη ο Στάθης Κούλης. (περίπου 70%) Περιφερειάρχης εξελέγη: Ο κ. Νίκας. Εκλογικό τμήμα Ζάτουνας:...
Βρισκόμαστε στην επόμενη ημέρα και, το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει οριστικά!
Εγγεγραμμένοι 308 (πάνω από 100 από αυτούς πεθαμένοι!). Ψήφισαν 105   έγκυρα 103   Άκυρα 2 Έλαβαν:
Όλοι εμείς είμαστε απόγονοι κάποιων συμπατριωτών μας, που γεννήθηκαν και έζησαν στην Ζάτουνα, αποκτώντας την δική τους οικογένεια,...
  Ο αριθμός των υποψηφίων συνδυασμών (δημάρχων), είναι 7, που σημαίνει ότι θα υπάρξει και δεύτερη Κυριακή εκλογών, ανάμεσα στους δύο...

21 Φεβρουαρίου 1835 Φεβρουάριος 2015 …πέρασαν κιόλας 180 χρόνια !!! που ο Ζατουνίτης Στάϊκος Σταϊκόπουλος πήρε τον δρόμο της Αχερουσίας.

Κυριακή, 01 Μαρτίου 2015 00:25

sta3Το ημερολόγιο, έδειχνε Φεβρουάριο, και στο Ναύπλιο επικρατούσε παγωνιά. Ήταν απόβραδο και, ο Ζατουνίτης Χιλίαρχος (Στρατηγός), Στάϊκος Σταϊκόπουλος, για να ξεχάσει τα βάσανα της ψυχής του και τους πόνους του σώματος, μπήκε σε ένα κρασοπουλειό του Ναυπλίου. Γνώριμος ήταν σε όλους και, δεν μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Όλοι στο έμπα του σηκώθηκαν όρθιοι από τιμή στους αγώνες του και την αδικία που είχε υποστεί. Τα κεράσματα πολλά. Ήπιε και μέθυσε. Τούτο το βράδυ ήταν η αρχή του τέλους του… Κάποια στιγμή πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την Πρόνοια όπου ήταν το σπίτι του. Σ’ όλο τον δρόμο φώναζε. Οι αδικίες που τον βάραιναν πολλές. Εκεί μέσα στη νύχτα, φτάνοντας στο ανατολικό τοίχος, στην «Πόρτα της Στεριάς», την βρήκε κλειστή. Ο λοχίας, φρουρός δεν δέχεται να ανοίξει την πόρτα για να περάσει, γιατί ο ήλιος είχε βασιλέψει! Μα και το μυαλό του Σταϊκούλη, όπως τον φώναζε η Μπουμπουλίνα, είχε και αυτό βασιλέψει προ πολλού. Φώναζε και ζήταγε μια σκάλα, για να κάνει πάλι ένα ρεσάλτο για να μπει, όπως τότε που είχε κυριέψει το κάστρο και πήρε βαθμούς και τιμές. Συνέχιζε να φωνάζει…. Οι φρουροί του ζήτησαν να κάνει ησυχία, γιατί οι φωνές του ενοχλούσαν την δεξίωση που έδινε εκείνη την ώρα η Αυτού Εξοχότητα, ο κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Αρμανσμπεργκ, Γενικός Επόπτης της Αντιβασιλείας, μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα, ο οποίος Βασιλιάς ήταν παρόν στη δεξίωση.

 

Μόλις ο Σταϊκούλης άκουσε την λέξη Βασιλιάς, έγινε έξαλλος πιο πολύ.

«Για ποια Κυβέρνηση μωρέ μου μιλάτε;για αυτή την ξενόφερτη; Αυτή την Βουαρέζικη; Που βρισκόταν, μωρέ σεις, αυτός ο μπόμπιρας όντας εμείς ποτίζαμε με τον ιδρό και το γαίμα μας τούτη τη γη;»

Παρά τις όποιες προσπάθειες των φρουρών, ο Σταϊκούλης φώναζε πιο δυνατά με την ελπίδα να ακουστεί παντού.

«Άκου Όθωνας, λέει, ελέω Θεού, που τόνε βρήκε σεις, τον Θεό και τόνε ρώτηξε και Κείνος του έδωκε την άδεια, να μας καβαλήσει στο σβέρκο; Σάματις είναι Έλληνας; Γερμανός είναι. Ούτε να βρίσει ελληνικά ξέρει! Τέτοιο Βασιλιά, και ξενικό κουβέρτο ξέρετε τι τους κάνω εγώ, ο Στρατηγός Σταϊκόπουλος;…»

Και άρχισε να βρίζει… η βραδιά πέρασε… Την άλλη ημέρα πρωί, τον αναζήτησε ο περιβόητος Νομάρχης Αργολίδας – Κορινθίας Φραγκίσκος Μαύρος και «επελήφθη προσωπικώς», για όσα την προηγούμενη βραδιά έκανε και έλεγε ο Στρατηγός, που είχε πατήσει και λευτερώσει το κάστρο. Έχοντας στα χέρια του και κάποιες άλλες καταγγελίες πολιτών, σε βάρος του Σταϊκούλη, φρόντισε για την καταλληλότερη θεραπεία του. Αντί για κάποιο γιατρό τον έστειλε για να ησυχάσει περισσότερο ο ίδιος και λιγότερο ο Στρατηγός στις ανήλιες και υγρές φυλακές του «Λεονάρδου». Βρίσκονταν πίσω από το Βουλευτικό, εκεί όπου σήμερα είναι το Ωδείο. Ούτε στρώμα είχε, ούτε καμία άλλη φροντίδα.

sta5Η θεραπεία του αυτή (!) δεν βάρυνε τον δημόσιο προϋπολογισμό για πολύ. Μόνο δέκα μέρες και, απάλλαξε το Δημόσιο από τα έξοδα της θεραπείας του. Αποφυλακίστηκε και την επομένη, που το ημερολόγιο έγραφε 21 Φεβρουαρίου 1835, ο συμπατριώτης μας πέρασε στην αθανασία. Είχε γυναίκα και την κόρη του την Ζαχαρούλα, που είχε δώσει το όνομα της μάνας του. Ούτε γρόσι από το Κράτος για την ταφή του! Τέτοια τιμή, από την Πατρίδα. Ό αδελφός του Θανάσης μαζί με συμπατριώτες του Ζατουνίτες, που βρίσκονταν στο Ναύπλιο, και μαζί με άλλους Γορτύνιους, περιέφεραν δίσκο για να συγκεντρώσουν τα αναγκαία γρόσια, για το ξόδι του. Κι όμως η κηδεία του έγινε λαμπρή και πάνδημη. Όλοι οι μαγαζάτορες προς τιμή του, έκλεισαν τα καταστήματά τους και παρακολούθησαν το τελευταίο του ταξίδι. Από την Ύδρα έφτασε και ο συμπατριώτης του Δημητσανίτης ιεροκήρυκας Διάκος, Ευγένιος Διογενίδης, όπου εκφώνησε τον επικήδειο, τονίζοντας τις αρετές του. Τον έθαψαν στο παλιό νεκροταφείο, στην Πρόνοια, δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων. Δίπλα στο πέτρινο Λιοντάρι των Βουαρών. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε μνήμα ούτε σταυρός…

sta1Ο ιστορικός του Αγώνα Αμβρόσιος Φραντζής, έγραψε για τον Στάϊκο. Νεκρολογίες έγραψαν και οι εφημερίδες: «Ο Σωτήρ», «Εποχή», «ΑΘΗΝΑ», «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΕΦΟΡΟΣ». Η είδηση του θανάτου του έφτασε στην Αθήνα μετά από 10 περίπου ημέρες. Σχετικά νωρίς. Σχετικά έγραψε και η αθηναϊκή εφημερίδα «ΕΘΝΙΚΗ».

Η εφημερίδα «Ζάτουνα», δημοσίευσε ολόκληρο τον επικήδειο του Διάκου Ευγένιου Διογενίδη (Δεκέμβριος 1992, φύλλο 55), και στην κατοχή της οποίας βρίσκεται αυτός. Η Πολιτεία μέχρι και σήμερα τον έχει ξεχάσει. Ο Ανδριάντας του στο Ναύπλιο, έργο του γλύπτη Νικόλα, έγινε από δωρεά της δισέγγονής του Ζαχαρούλας Χατζηπανάγου (1966), ενώ η προτομή του που κοσμεί την γενέτειρά του Ζάτουνα, είναι δωρεά του Ζατουνίτη ομογενή Αθανασίου Κομνηνού.

Συμπληρώθηκαν 180 χρόνια από το θάνατό του. Θα πρέπει ως ελάχιστο φόρο τιμής, από την γενέτειρά του, να πραγματοποιηθεί κάποια εκδήλωση, πέρα από αυτή που γίνεται στο Ναύπλιο, όπου εορτάζεται η απελευθέρωση της πόλης, κάθε τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου, όπου και συμμετέχουν οι Ζατουνίτες.

Σημ΅: Πατέρας του Στάϊκου ήταν ο Παναγιώτης και μητέρα του η Ζαχαρούλα, από την Κερπινή. Η οικογένεια είχε 4 παιδιά. 1). Τον Κωνσταντίνο, όπου το 1820, σκότωσε στη Ζάτουνα, τον Τούρκο Μεχμέτ Λαλιώτη, και για να σωθεί έφυγε στη Βλαχία. Συμμετείχε στον Ιερό Λόχο, όπου και σκοτώθηκε σε κάποια μάχη. 2). Τον Αθανάσιο, όπου μαζί με τον γιο του Άγγελο, πολέμησε στο πλευρό του Στάϊκου. 3). Τον Στάϊκο, Πορθητή του κάστρου του Παλαμηδιού και της Ακροκορίνθου. 4). Την Κωνσταντίνα (ή Ελένη), η οποία παντρεύτηκε στο χωριό της μάνας της. Όλη η οικογένεια ασχολείτο με την Βυρσοδεψία. Θα παρουσιάσουμε, στην επόμενη αναφορά μας, ένα ιστορικό έγγραφο – συμφωνητικό του πατέρα Παναγιώτη και των παιδιών του που αφορά μια συνεργασία τους για την από κοινού επεξεργασία δερμάτων στη Ζάτουνα. Το έγγραφο φέρει ημερομηνία «1808 Ιουνίου 12 Ζάτουνα».

  sta2 sta4

sta6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστηκε 1042 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 01 Μαρτίου 2015 00:35